کد مطلب 91

پس از گذر از بحث ضعف ها، اشکالات و خطا های طراحی ساختمان به بحث اجرا و برآوردن رواداری های میلگرد ها و بتن و به طور خاص به پوشش آرماتور ها می پردازیم.

ساختمان ها در هر کشوری جزو سرمایه های ملی آن کشور به حساب می آیند و ارتقای کیفیت ساخت ساختمان ها (به طور عام هر فضا یا حجمی که برای تسهیل در زندگی مردم ایجاد می گردد) باعث ارتقا در سطح کیفی زندگی مردم آن کشور می گردد. طول مدت بهره برداری از هر ساختمان با طول عمر و کاراییاجزای سازه ای آن ساختمان رابطه مستقیم دارد و تا زمانی که اجزای ساختمان وظیفه خود را به خوبی و به طور مطلوب انجام دهند و پایایی اجزای آن حفظ گردد امکان بهره برداری از ساختمان مهیا می باشد.

یکی از نکاتی که به افزایش عمر سازه ها و المان های بتنی می انجامد رعایت اجرای صحیح رواداری های مذکور می باشد.

حداقل پوشش بتنی یا کاور بتن آرماتور ها که به عنوان محافظ برای آرماتور ها در برابر هوا و اثرات دیگر است، از سطح بتن تا سطح بیرونی فولادی که ضابطه پوشش در مورد آن اعمال می گردد، محاسبه می شود.

در موردی که حداقل پوشش برای یک نوع عضو ساختمانی بیان شده است، حداقل پوشش بتون اگر آرماتور عرضی، میلگرد های اصلی را در بر گرفته باشد تا لبه خارجی خاموت ها، تنگ ها و مارپیچ ها اندازه گیری می شود.

و اگر بیش از یک ردیف آرماتور اصلی بدون خاموت ها یا تنگ بکار برده شود، تا سطح خارجی بیرونی ترین ردیف میلگرد ها اندازه گیری می شود و در مورد فولاد پیش تنیدگی و پس کشیده تا غلاف یا مهارگاه انتهای فلزی اندازه گیری می شود.

"سطوح بتنی در معرض هوا"

در مورد سطح پایینی دال ها یا پوسته های نازک معمولا مستقیما در معرض تغییرات رطوبتی قرار نمی گیرند مگر اینکه تحت اثر خیس شدن و خشک شدن پی در پی قرار گیرند مانند اینکه در اثر شرایط تقطیر یا نشت مستقیم آب از سطوح بالایی رواناب، یا ذرات مشابه به وجود آید.

برای محافظت آرماتور ها در برابر هوا می توان از روش های دیگری استفاده کرد، مشروط بر انکه این روش ها با پوشش اضافی لازم بر اساس آیین نامه معادل باشند، در صورت تایید بازرس ساختمان بر اساس ضوابط مربوطه آرماتوری که دارای یک نوع محافظت دیگر در برابر هوا باشد، می تواند یک پوشش بتنی حداقل برابر با پوشش لازم برای آرماتوری که در معرض هواست را دارا باشد.

طول های مهاری بصورت تابعی از پوشش میلگرد ها هستند، از ای نرو در پاره ای از موارد ممکن است استفاده از مقادیری بزرگتر از پوشش حداقل، مطلوب واقع شود.

Spacer از space به معنی فضا، فضا دادن و فاصله گذاشتن مشتق شده است و در ترجمه فارسی به صورت فضا ساز یا فاصله گذار ترجمه شده است. در تعریف استاندارد هر قطعه ای که برای ایجاد و حفظ فاصله الزامی میان قالب و میلگرد در حین عملیات بتن ریزیاستفاده شود، اسپیسر نامیده می شود. اسپیسر ها مهمترین ابزار برای رسیدن به پوشش بتنی الزامی هستند .

کارایی متفاوت از یک قطعه در پی و ستون به طور مثال در شکل صندلی چفت و بست دار زیر که با یک حفره مخروطی شکل، دارای مقاومت باربری بیشتری بوده ضمن انکه فضای مورد نیاز اشغال شده به حداقل رسانده شده است، این فضا ها و باز شدگی ها اجازه جاری شدن بتن در بین این سوراخ ها را به راحتی می دهد و در محل عبور میلگرد ها از روی هم کاربرد دارد. به طوری که در یک نقطه همزمان میلگرد بالایی و پایینی را قفل و بست نموده و تثبیت می نماید.

می توان گفت:

یک کارگر در یک زمان می تواند تعداد زیادی از این فاصله دهنده ها ( اسپیسر ها) را در داخل سایت کارگاه به راحتی حمل نماید بدون انکه به محل ذخیره و نگهداری آنها رفت و آمد کند.

قابلیت بالای بعضی از این قطعات در دور گیری انواع میلگرد ها و سهولت و روانی در هنگام کار مثال زدنی است.

در بسیاری از انواع این فاصله نگهدار ها قابلیت قفل و بست کردن میلگرد ها وجود ندارد و در بعضی دیگر یک مقدار غیر معمول فضا برای دور گیری و جفت وجور کردن میلگرد ها مورد نیاز است و تعدادی نیز فاقد قابلیت قفل و بست و ایمنی قابل اعتماد برای اعضایبتن مسلح می باشند.

آنچه از یک فضا ساز مورد انتظار می باشد آن است که با شبکه های میلگرد هم خوانی داشته باشد و وظیفه نگهداری شبکه هایمیلگرد در خلال بتن ریزی سازه مسلح را به عهده بگیرد و نه فقط ایمنی در شبکه مش بندی را داشته باشد. این وظیفه با استفاده از نشیمنگاه های ساخته شده با استفاده از مواد با دوام و غیر خورنده ایجاد می شود که تولید آنها آسان است و استفاده از آنها نیز در شبکه های آرماتور به راحتی انجام می شود.